Ψέματα

Ο ουρανός μου απ το πάτωμα
Μια πιθαμή και χαμηλώνει
Σαράντα τόσο πυρετό
Και θέλω μόνο να σε δω
Το μόνιμο μου το παράπτωμα

Χωρίς ανάσα μες στα βάθη σου
Μισοθαμμένος στα κοράλλια
Σε ξεχασμένη εποχή
Η στεναχώρια μου βροχή
Με σταγονόμετρο η αγάπη σου


Ψέματα όλα όσα είπες
Κι έχουν οι μέρες μόνο νύχτες
Κι η στάχτη πέφτει
Απ τα τσιγάρα που ανάβω κρυφά σαν τον κλέφτη
Σ’ ένα μπαλκόνι σκοτεινό

Ψέματα κι όλα τα φεγγάρια
Του σκηνικού σου απομεινάρια
Την πόρτα σπρώξε
Κι αν μ' ακούς σε μισώ να φωνάζω κι απόψε
ψέματα λέω κι εγώ


Ο ουρανός μου καταχείμωνο
Πάνω απ το σπίτι κρεμασμένος
Στα ξεβαμμένα σου φιλιά
Στην παγωμένη σου αγκαλιά
Και σ ένα αντίο σου επίμονο

Небо мое от пола
Пядь и уменьшается
Сорок с чем-то жар
И я хочу лишь тебя увидеть
Постоянная моя ошибка

Без дыхания в глубине у меня
Полупохороненный в кораллах
В забытом времени
Расстройство мое - дождь
С пипеткой любовь моя


Неправды все, что ты сказала
И у дней только ночи
И пепел падает
С сигарет, что я зажигаю тайком как вор
На балконе темном

Неправды и все луны
Декораций твоих остатки
Толкни дверь
И если меня слышишь, как "я тебя ненавижу" кричу и сегодня вечером,
Неправды говорю и я


Небо мое очень зимнее
Над домом повешено
На выцветших твоих поцелуях
На остывшем твоем объятье
И на "прощай" твоем упрямом.